01/07/2010

Zeeziekte en andere hoogtepunten

Laura Stek reisde van oktober tot januarizowel over land als boord van de clipper tussen Salvador de Bahia (Brazilië) en de Galapagos eilanden (Ecuador).

Mijn vriendinnetje stuurde vroeger altijd vakantiekaarten met teksten als ‘Lieve Laura, papa is gestruikeld over een scheerlijn, mama heeft haar pinpas in de automaat laten zitten, Jasper heeft de gameboy uit het autoraam laten vallen en ik had een kakkerlak in m’n schoen. Verder is het heel erg leuk.’

Laten we eerlijk zijn, dieptepunten spreken meer tot de verbeelding dan hoogtepunten. En daarom begin ik met de zure appel. Dat was met stip op nummer één die verdomde zeeziekte, waar ik eigenlijk geen woord meer aan vuil wil maken, maar die toch genoemd moet worden, omdat ik werkelijk niet wist dat ik in zo’n staat van ultieme ellende kon verkeren. Het was tevens een letterlijk dieptepunt, want gedurende zeven dagen ben ik – uit angst voor de confrontatie met etenslucht en onverwachte obstakels – in de diepe krochten van het onderdek gebleven.

Een paar weken later voelde ik me op een andere manier uiterst onprettig. Dat was tijdens de onderhandeling met Indiaan Poppie. Ik weet nog hoe hij daar stond in de deuropening van zijn kleine huisje, met een breed lachend gezicht. Hij liet me trots zijn zelfgemaakte nijverheden zien, bood een glas ondefinieerbare kruidensap aan en zette me op zijn beste stoel. Maar toen de deur gesloten was begon het, honderd dollar voor een interview. Ik murmelde nog iets over journalistieke onafhankelijkheid, maar Poppie was al begonnen over zijn kapotte dakpannen, halfdode kippen, de gestolen visnetten, de discriminatie van de Indianen, en tenslotte over de slachtpartijen door de westerlingen. Ik kroop het huisje uit en voelde me een nare harteloze Europeaan, een lijkenpikkende journalist, een telg van de koelbloedige missionarissen die de Vuurlanders naar het kerkhof hebben gejaagd. Misschien had ik dan toch die honderd dollar…

Hoogtepunten. De mast bijvoorbeeld, die voor mij als een omgekeerde thermometer werkte: de vordering in de mast liep synchroon met de verbetering van mijn toestand. Toen de top bereikt was – of heel eerlijk, het bungelende touwladdertje net onder de top – kwamen er merkwaardige superieure gevoelens naar boven. Op dat moment begreep ik die krankzinnige Mount Everest-beklimmers wel. En dan de verdwaalde keizerpinguïn, die verbluffende gelijkenissen vertoonde met mijn opa, de lunch op een stinkende vuilnisbelt op de Galapagos, een bezoekje aan het bijbelpretpark in Buenos Aires en de zoektocht naar een wc in de sloppenwijken van Rio. Allemaal hoogtepunten.

Tot slot zou ik natuurlijk nog filosofische reflecties kunnen geven over de ervaring van ‘s nachts, liggend op het dek, kijkend naar de sterren, de tijdloosheid… of op een top in de Andes, niemand in de wijde omtrek, voorbij razende wolken, de zin van het leven… maar daar heb ik geen ruimte meer voor.

Comments are closed.