21/06/2011

Jacques en ik op SOMNIO

De korte 'work in progress' film van Marieke is afgelopen weekend vertoond op het SOMNIO filmfestival in Alkmaar. Jacques y Yo (Jacques en ik) is een mini-animatie/documentaire over psychoanalyse in Buenos Aires, de stad met het hoogste percentage psychoanalyse ter wereld. Tot in welke mate helpt analyse om jezelf te leren (onder)kennen en het dagelijkse leven te overleven? De korte film is het startpunt voor een groter project, een lange documentaire over het onderwerp. Zie ook www.somniofilmfestival.nl  

16/06/2011

Actie ASEED Europe tegen 'gifsoja'

Mediaridder Moira filmde op 15 juni een actie van milieuorganisatie ASEED Europe. Zij willen consumenten wijzen op de gang van zaken rond soja in veevoer. De activisten beplakten vlees- en zuivelproducten van Albert Heijn met de sticker 'bevat gifsoja'. Dit om consumenten bewust te maken van wat er achter het vlees, de eieren en de zuivel zit die zij kopen. De dieren zijn namelijk gevoed met genetisch gemanipuleerde en met veel gif bespoten soja. Deze wordt op grote schaal geïmporteerd uit Zuid-Amerika.

08/06/2011

Media Advocacy in Tbilisi

This week I find myself in Tbilisi, Georgia, leading workshops about social media tools and using them for advocacy in cooperation with the international development organization IREX.  Each day I get to speak to groups of journalists, human rights activists, trade union representatives, television producers, and other individuals who have some responsibility to communicate with the public on a regular basis. They know their country, they know the major issues that need attention, they're already busy trying to push the nation forward. My task is to teach about present day social media tools that can be used for everything from creating content to mobilizing a group of people. After one week with me each participant should have a better idea and some strategies in mind for how they will handle their organization or group's web presence. In between I'm meeting Georgians from all walks of life and learning about this lovely country. Things here aren't perfect but you do get the feeling they're moving forward with big goals and admirable confidence.  Throughout this little trip you can hear podcasts, read articles, and see some photos/video on my website.

27/05/2011

Nieuwe aflevering van Plots!

Zondag 29 mei is Plots#9 over knuffels te horen. Laura maakte het verhaal 'Kapitein Boogie en de knuffels' en Tjitske het verhaal 'Rouleerbeer'. Meer info en terugluistermogelijkheden vind je op www.vpro.nl/plots.  

18/05/2011

Citizens of Nowhere website online!

Els & Evelien hebben met veel hulp van Lex en Ernst Ruijgrok de website voor het project Citizens of Nowhere gemaakt. Sinds vandaag is de site online. In een serie reportages voor nrc.next, op de website en uiteindelijk in een boek vertellen ze verhalen van statelozen in Nederland en elders. Van mensen die officieel niet bestaan en letterlijk gevangen zitten binnen de grenzen van hun eigen land waar ze niet toe behoren. Wereldwijd leven zo'n 12 miljoen mensen zonder burgerschap: zij kunnen niet reizen, niet legaal werken, mogen niet stemmen, kunnen vaak geen opleiding volgen of zorg ontvangen. Het gaat niet om vluchtelingen of illegalen, maar personen die van geen enkel land onderdaan zijn. Hoe overleef je als je eigenlijk niet bestaat? Voor het project gaan Els & Evelien onder andere naar Thailand en Ethiopië. Aankomende zomer reizen ze naar Letland om het verhaal van 300.000 etnische Russen, die als non-citizen in Letland leven, te onderzoeken. Deze eerste reis wordt mede door crowdfunding gefinancierd. Via Nieuwspost kan iedereen bijdragen aan de realisatie van het project.

18/04/2011

In Rwanda

Evelien was in januari met Jacomien Kodde in Rwanda om een instructiefilm te maken voor lekenrechters, die getraind worden door RCN Justice & Democratie. We maakten ook een reportage voor Uitgesproken VARA.

05/04/2011

Sousa Mendes Guardian Article

Mark wrote  a piece for the Guardian about Artistides de Sousa Mendes, Portuguese World War II Hero who saved more than 30,000 people. Last month he spent several weeks visiting Sousa Mendes ancestral home and meeting with family and neighbors fighting to restore this piece of lost history. Read all about it.

29/01/2011

Plots#5 Lijstjes

Hoe besteed je de laatste weken van je leven? Wat moet er allemaal gebeuren als er oorlog uitbreekt? Aan welke eisen moet je partner voldoen? Deze week in Plots verhalen over bizarre en aangrijpende ‘to-do lijsten’. Plots is een programma met onwaarschijnlijke maar ware verhalen rond één thema. Kleine menselijke verhalen die je raken en je aan het denken zetten, waar je mond van openvalt of hardop bij in de lach schiet. Plots is gebaseerd op het Amerikaanse documentaireprogramma This American Life en wordt vervaardigd door de makers van de bekroonde VPRO-serie 1Minuut. Het programma komt tot stand met steun van het Mediafonds. Beluister de aflevering van zondag 30 januari op www.vpro.nl/plots.

28/09/2010

Simple Beauty in Kabul

After a month of frequent hello’s and short conversations, my Afghan friend AJ offerred to accompany me to any place I wanted to see in Kabul before it was time for me to leave the country.  The offer alone was flattering, knowing how often foreigners pass through this country doing short-term jobs and then moving on, I was honored AJ would spend time with me to see things he had probably seen a million times.   I told him I had read about the Bagh-e-Babur Gardens and that I would really like to see them.  Without giving me the least bit of a “that’s boring” reaction, AJ started planning the when and how.

A few days later we were in a taxi and speeding off to the Babur Gardens, built in 1528AD by the Moghul emporer Babur.  The whole cab ride AJ flipped through some wrinkled pages with Dari writing on them, I soon realized he had printed out background information for our journey. As any journey across Kabul requires, we were met with plentiful traffic which gave us more time to discuss education in Afghanistan and the United States, as well as asking the cab driver about his age and his upcoming marriage.  Crossing over the almost dry Kabul River, the gardens came into view, perched on the mountainside behind large walls that very successfully hide the splendor within.

After a brief discussion about how terrible it is that foreigners must pay money for accessing public gardens, we made our way passed the guards, passed the walls, and into the green.  Suddenly the world turns peaceful, the air turns clean, and the stone faces on the street give way to smiles.  As we walk up the tree lined path, I notice beautiful roses and an array of flowers to our right. Beneath the trees to our left there are people, men, women, friends, couples, sprawled out and relaxing just a few hours before lunch.  Some are speaking quietly to each other, others in large groups seem to be telling stories and having a good laugh, still others aren’t talking at all, just enjoying the tranquility.

A ten to fifteen minute walk up the path and we’ve reached a group of buildings. “This one is a ceremonial hall, that back there is a mosque, and up there is the tomb of Babur,” AJ explained to me enthusiastically, as we walked from one to the other. Upon arrival at the tomb we’re greeted by an old man with an ID badge on his arm, he welcomes us after waving goodbye to the previous visitors. What follows is a 4 minute, well memorized account of who is buried here, when they were buried, and what is written on the tombstone.  I would love to share with you what he said, but it all happened so quickly, all I know is that it sounded fantastic.  “Please sign the book”, he motions towards a series of books where tourists leave little messages.  I decide out of all the languages and identities that might already be in the book, it could use a Portuguese text, so I go to work on a nice message from Mark from Lisbon.

For several more hours AJ guided me past a palace, by the greenhouse, and towards a few works of art hidden between the trees and walkways.  Throughout this time we discuss the complexities of life in Afghanistan, from work to school, love to family, religion to tribes, it is one big final lesson in things I have been learning about all month.  These discussions are interrupted frequently as I stop to snap a picture or record a video, each time AJ would wait patiently for me, before carrying on where we left off.

Towards the end of our visit we spotted an open childrens’ game involving sliding plastic circles over a wooden board, a quick explanation and we found ourselves wrapped up in several games for some time.  The snack stand guy near us walked over from his responsibilities to watch us play.  He tried his best in Dari to coach me to victory, but in the end the foreigner could not master this unfamiliar game and AJ took the match.  As we said goodbye to the man, I shook his hand and snapped one more picture of the board.  Again AJ waited for me to take all the pictures I felt I needed to take, then he turned to me and said,“Thank you for coming here and taking these pictures. Thank you for sharing such moments with your friends so that they know that in Afghanistan it is not just war and bad things.” His words echoed in my head as we enjoyed one last fresh apple juice and walked back through the front gate and into a taxi.  I scanned the sad looking Kabul River for traces of water, and thought about all the beautiful things and people I have encountered, and how they have forever changed what I think of this magical country.

01/07/2010

Zeeziekte en andere hoogtepunten

Laura Stek reisde van oktober tot januarizowel over land als boord van de clipper tussen Salvador de Bahia (Brazilië) en de Galapagos eilanden (Ecuador). Mijn vriendinnetje stuurde vroeger altijd vakantiekaarten met teksten als 'Lieve Laura, papa is gestruikeld over een scheerlijn, mama heeft haar pinpas in de automaat laten zitten, Jasper heeft de gameboy uit het autoraam laten vallen en ik had een kakkerlak in m'n schoen. Verder is het heel erg leuk.' Laten we eerlijk zijn, dieptepunten spreken meer tot de verbeelding dan hoogtepunten. En daarom begin ik met de zure appel. Dat was met stip op nummer één die verdomde zeeziekte, waar ik eigenlijk geen woord meer aan vuil wil maken, maar die toch genoemd moet worden, omdat ik werkelijk niet wist dat ik in zo'n staat van ultieme ellende kon verkeren. Het was tevens een letterlijk dieptepunt, want gedurende zeven dagen ben ik - uit angst voor de confrontatie met etenslucht en onverwachte obstakels - in de diepe krochten van het onderdek gebleven. Een paar weken later voelde ik me op een andere manier uiterst onprettig. Dat was tijdens de onderhandeling met Indiaan Poppie. Ik weet nog hoe hij daar stond in de deuropening van zijn kleine huisje, met een breed lachend gezicht. Hij liet me trots zijn zelfgemaakte nijverheden zien, bood een glas ondefinieerbare kruidensap aan en zette me op zijn beste stoel. Maar toen de deur gesloten was begon het, honderd dollar voor een interview. Ik murmelde nog iets over journalistieke onafhankelijkheid, maar Poppie was al begonnen over zijn kapotte dakpannen, halfdode kippen, de gestolen visnetten, de discriminatie van de Indianen, en tenslotte over de slachtpartijen door de westerlingen. Ik kroop het huisje uit en voelde me een nare harteloze Europeaan, een lijkenpikkende journalist, een telg van de koelbloedige missionarissen die de Vuurlanders naar het kerkhof hebben gejaagd. Misschien had ik dan toch die honderd dollar… Hoogtepunten. De mast bijvoorbeeld, die voor mij als een omgekeerde thermometer werkte: de vordering in de mast liep synchroon met de verbetering van mijn toestand. Toen de top bereikt was - of heel eerlijk, het bungelende touwladdertje net onder de top - kwamen er merkwaardige superieure gevoelens naar boven. Op dat moment begreep ik die krankzinnige Mount Everest-beklimmers wel. En dan de verdwaalde keizerpinguïn, die verbluffende gelijkenissen vertoonde met mijn opa, de lunch op een stinkende vuilnisbelt op de Galapagos, een bezoekje aan het bijbelpretpark in Buenos Aires en de zoektocht naar een wc in de sloppenwijken van Rio. Allemaal hoogtepunten. Tot slot zou ik natuurlijk nog filosofische reflecties kunnen geven over de ervaring van 's nachts, liggend op het dek, kijkend naar de sterren, de tijdloosheid… of op een top in de Andes, niemand in de wijde omtrek, voorbij razende wolken, de zin van het leven… maar daar heb ik geen ruimte meer voor.